Toen ik Aljan en zijn gezin voor het eerst ontmoette, voelde ik meteen hun warmte en hun honger naar vooruitgang. We werden ontvangen met thee en koekjes, en al bij dat eerste bezoek wist ik: dit wordt een bijzonder traject. Aljan zat toen in het vijfde leerjaar en was gemotiveerd om zijn leerachterstand weg te werken en de taal zo snel mogelijk te leren. Samen met Laurent en Herman hebben we hem stap voor stap geholpen om de kloof te dichten. Laurent nam de talen en geschiedenis voor zijn rekening, Herman en ik werkten aan de andere vakken. Zijn mama, Heval, een hoogopgeleide vrouw met een Syrisch diploma verpleegkunde, kreeg zelf ook begeleiding. Ze beet zich vast in een opleiding tot apotheekassistente en met Laurents hulp heeft ze dat diploma gehaald. Wat een moment van trots en voldoening was dat!

We hebben in de loop der jaren een hechte band opgebouwd met het hele gezin. We zagen hoe de kinderen groeiden in zelfvertrouwen, hoe ze hun plek vonden in het onderwijs en in de samenleving.

Aljan zit ondertussen in het zesde jaar STEM en maakt plannen voor de hogeschool. Zijn zus Lava volgt hem in zijn voetsporen, en ook hun papa werkte met ons aan zijn Nederlands. Onze band groeide en we werden een beetje familie: grootouders, raadgevers en klankborden.

“Samen met Laurent en Lieve heb ik de taal geleerd en mijn leerachterstand van vijf jaar oorlog in Syrië weggewerkt. Mijn mama heeft haar diploma apotheekassisente behaald.”

“Laurent en Lieve spelen nog steeds een belangrijke rol in ons leven. Ze hebben bijna ons hele gezin begeleid en we kunnen nog steeds bij hen terecht voor vragen of advies. “

Vrijwilligerswerk bij Auxilia herinnert me eraan hoe ongelijke kansen er kunnen uit zien.  Aljans broer moest bijvoorbeeld tijdens een sollicitatie een tennisraket verkopen en wist niet wat dat was. Een klein, maar pijnlijk voorbeeld van hoe cultuur en taal je kunnen buitensluiten. Dan is het zo belangrijk dat er iemand is die in je gelooft en met je meedenkt.

Ik begeleidde ondertussen een zevental leerlingen sinds 2017 en ben ook regiocoördinator voor de regio Waasland.  Er zijn veel momenten waarop ik denk: dáárom doe ik dit. Wanneer een leerling slaagt, een ouder trots vertelt over een behaald diploma of wanneer ik een nieuwe vrijwilliger met een kind kan matchen en weet dat er opnieuw deuren opengaan.

Aan wie twijfelt om vrijwilliger te worden, zeg ik altijd: je hoeft geen diploma in het onderwijs te hebben. Wat telt, is je bereidheid om tijd en warmte te geven. Soms is samen naar Karrewiet kijken en erover praten al een les in taal, cultuur en verbondenheid. En dat is precies wat Auxilia doet: mensen verbinden, zodat talent niet verloren gaat.